|
نوشته اصلي بوسيله takapoo
![]() اولا منظور شما باید "شرمندگی" باشه نه پشیمانی
چون انسان از تصمیمات پشیمان میشه در صورتی که ما برای حیات خود تصمیم نگرفتیم که حالا پشیمان باشیم نکته بعد اینه که انسان ذاتا موجود ناقص و محدودیه ولی چرا این نقص و محدودیت باید موجب شرم ما باشه وقتی که همه ناقص و ناتوان از مادر زاده میشوند؟ مگر ما اختیاری از خود داریم؟ این نگاه های مرض گونه که انسان ها همیشه باید در حال شرمندگی و خجالت باشن و همیشه باید بکوبن تو سر و صورتشون از طرف کسانی ترویج میشه که قصد سواستفاده و تحمیق مردم رو دارن |
برچسب:
نویسنده: محمد رضا جوادیان