هدف از خلقت کیهان

در سال 1968 میلادی، سی دبلیو میسنر، مفهوم آشوب کیهانشناسی را مطرح ساخت. طبق این مفهوم، کیهان در لحظهی مهبانگ (یا انفجار اولیه)، و بلافاصله پس از آن، در یک حالت آشوب کلی به سر میبُرد. در آن لحظه، کیهان، شوربائی از انرژی، پر از تلاطم، بسیار غیرایزوتوپ و درنتیجه بسیار ناهمگن بود. فلسفهای که این آشوب کیهانشناسی القا میکند این است که ساخت عمومی کیهان، مستقل از شرایط اولیه بوده است. به بیان دیگر، کیهان یا هرگونه حالتی از پیدایش، باید لامحاله به طرف یک حالت فضایی همگن و ایزوتوپ متحول میشد و با ایجاد سازوارههای ناشناخته، بینظمیهای خود را صیقل میداد و به ویژگیهای کنونی خود دست پیدا میکرد. از زمان طرح مسألهی آشوب، دانشمندان، الگوهای کیهانشناسی بسیاری را مطالعه کردهاند تا ببینند کدام الگو مناسب این قید دوگانهی «ناهمگن در آغاز» و «همگن در راه» است. ژاک دوماره، محقق انستیتوی اخترفیزیک لییژ بیان داشت: «نتیجهی تمام تحقیقات اخیر در کیهانشناسی آن است که حالت آغازین کیهانی که ما در آن زندگی میکنیم باید به نحو چشمگیری منظم، و بنابراین بسیار ویژه و بسیار عجیب و غریب بوده باشد.» حال، ما چگونه میتوانیم وجود واقعی چنین الگویی از کیهان را که تا این اندازه ویژه و عجیب و غریب است توجیه کنیم؟ اس دبلیو هاوکینگ، اختر فیزیکدان و فیزیکدان کمبریج که برای درک بهتر تمام لحظات آغازین کیهان، روی تدوین یک نظریهی گرانش کوانتمی کار کرده است، با استفاده از اصل آنتروپیک به این سؤال اینگونه پاسخ میدهد: «این حضور ما، موجودات زنده، در کیهان است که در آغاز، شرایط اولیه و امروز ایزوتروپی کنونی را تحمیل کرده است.»