...، دژ وحشت اين ديار

«نفسم گرفت ازين شب در اين حصار بشكن
در اين حصار جادويي روزگار بشكن

چو شقايق از دل سنگ برآر رايت خون
به جنون صلابت صخره ي كوهسار بشكن

تو كه ترجمان صبحي به ترنم و ترانه
لب زخم ديده بگشا صف انتظار بشكن

سر آن ندارد امشب كه برآيد آفتابي
تو خود آفتاب خود باش و طلسم كار بشكن

بسراي تا كه هستي كه سرودن است بودن
به ترنمي دژ وحشت اين ديار بشكن

شب غارت تتاران همه سو فكنده سايه
تو به آذرخشي اين سايه ي ديوسار بشكن

ز برون كسي نيايد چو به ياري تو اينجا
تو ز خويشتن برون آ سپه تتار بشكن»

― محمدرضا شفیعی کدکنی