چند خط برای سرآلکس: دلتنگتیم رئیس!

چند خط برای سرآلکس: دلتنگتیم رئیس! آیاسپورت- بازی دیشب منچستر را بعد از مدتها تماشا کردم. دیدار با وستهام. آن هم نه به خاطر فوتبال. به خاطر دعواهای فوتبالی. جنجالهایی که پیش از شروع به بازی رخ داده بود. منتظر دلیل این همه دعوا و شیشه شکستن بودم. البته که فوتبالش هم هیچی نداشت. وقتی فرگوسن روی نیمکت نباشد، کسی لب خط آدامس نترکاند، وقتی شماره هجدهات اسکولز نباشد، وقتی کاپیتانت گیگز نباشد، زمانی پدیدهات کریس نباشد، وقتی درون دروازهات خبری از بارتز و وندرسار نباشد، دفاعت فردیناند و ویدیچ نیست، گلهایت را رونی نمیزند دیگر دیدن ندارد. این اسمش فوتبال نیست. این منچستر نیست. کسی نیست که تیم را جمع کند. یک سری جوانی که آخرش سر از فوتبال هلند درمیآورند و سودای cr7 شدن ندارند. همین میشود که دلمان هوای منچستر قدیم را میکند. فوتبال انگلیسی. فوتبالی تاکتیکی همراه با جوانگرایی. جوانهایی که کفشان نانی میشود که با یک حرکت همه را به وجد میآورند. همین میشود که دلمان برای آقای رئیس تنگ میشود. چشم به راه میشویم. چشم به راه کسی میمانیم که مطمئنیم هیچ وقت برنمیگردد. دیگر منچستر، منچستر نمیشود. فوتبال، فوتبال نمیشود. سِرِ ما برنمیگردد. آلکس رفت برای همیشه. ما را با خاطراتش تنها گذشت