اگر رویکرد نخست را موضع رسمی و حقیقی دولت بدانیم، پس سخنان اخیر رئیسجمهور در مخالفت با طرح امنیت اخلاقی پلیس را باید به پای مخالفت آقای روحانی با نحوه اجرای این قانون و نه اصل آن دانست. پس در این زمینه باید از ایشان پرسید که چه طرح جایگزینی برای این مساله مهم اجتماعی دارد؟ آیا پس از سه سال فعالیت دولت یازدهم، وقت آن نرسیده که طرح مناسبی از سوی رئیسجمهور به دستگاههای دولتی ابلاغ شود تا زمینه برای تامین مساله حجاب و عفاف در جامعه فراهم شود؟ اگر هم طرحی در این حوزه در دست دولت نیست، پس بهتر از به جای غر زدن به نیروی انتظامی و انتقاد از گشت ارشاد، کنار نشسته و نظارهگر انجام مسئولیت خود – که بر اساس قانون، دولت مکلف به انجام آن شده است - توسط یک نهاد دیگر باشد.
اما اگر نگاه دولت به این موضوع، از رویکرد دوم تبعیت میکند، چرا اقدام عملی در این زمینه و با توجه به اختیارات قانونی دولت و شخص رئیسجمهور صورت نمیگیرد؟ رئیسجمهور، رئیس شورای عالی امنیت ملی است و وزیر کشور هم رئیس شورای امنیت و جانشین فرماندهی کل قوا در امور انتظامی است. اگر آقای روحانی واقعا با گشت ارشاد مخالف است، کافیست چند خط در لزوم توقف آن بنویسد و به وزیر کشور ابلاغ کند. همچنین ایشان باید به نمایندگان دولت که به دیدار مراجع تقلید در قم میروند، دستور بدهد که صراحتا موضع رسمی دولت در مخالفت با طرحهایی نظیر حمایت از آمران معروف و ناهیان از منکر را به گوش آنان برساند و اعلام کنند که مخالف برخورد با بدحجابی و بیحجابی در جامعه هستند.


افکار عمومی از رئیسجمهور انتظار دارد که موضع صریح و شفاف خود در این موضوع را اعلام و از طریق رسانههای رسمی به گوش مردم برساند. این حداقل انتظار از آقای روحانی است که به جای کنایه زدن به پلیس، رسما دست به قلم شود و دستور به توقف گشت ارشاد و طرح ارتقای امنیت اخلاقی بدهد.
ای کاش مشاوران آقا رئیسجمهور به ایشان تذکر بدهند که «بازی با الفاظ در توئیتر و فیسبوک» برازنده فعالان سیاسی پشت پرده و درجه چندم است؛ نه مقام ارشد اجرایی کشور.
برچسب:
نویسنده: محمد رضا جوادیان