دوست عزیز! لطفا عاشقــی کن! نه بوالهوسی !

عاشقــی کن ! که هنر نیست به تن بالـیــدن
از هـــر آغـــــوش به آغــوش دگــــــر غلـتیــدن

لــب نهادن به لـــبِ هر کس و ناکس هر شب
روزهـــا هــــم به هــوسبــــازی خــود خندیدن

امشــــب انـــــدر بغـــــلِ داغِ یکـــــی پیک زدن
شــبِ آیــنــــــده کــنــــــــارِ دگــــــری نوشیدن

بزمِ ایـن هفتـه به همـراهِ «علی» مست شدن
بزمِ بعــدیــش به همــراهِ «حسـن» رقصـــیـــدن

یا که این مـــاه به ابــروی «غـــــزل» دل بستن
مدتــــی بعــد کمــی گـردِ «صــبــا» چرخیــــدن

هنری نیســـت در این هرزگـــیِ حــس و بــدن
خود رهـــا کــردن و هــر آن به کسی چسبیدن

هــنـــر این اســت: در این شهـــرِ پُر از دلبرکان
«یک نفــــر» یافتـــن و دل زِ «یکـــی» دزدیـــدن

قلبِ خــود را به «یکــی» عرضــه نمـــودن؛ آری
صـــاف بودن؛ وَ در آغـــــوش «یکـــی» خوابیدن

جـــایِ بوسیــــــدنِ لب هــــای هـزاران شیرین
لــب شیـــریـنِ «یکــی» را همه شب بوسیدن

چشم بر هـــر که جــز «او» روی نمایـــد بستن