اوج حس جدایی از معشوق در این شعر...

تنم در کوره ی تب سوووزد امشب...

روانم درد و رنج افروزد امشب...

فلک از روی تو در محفل من...

چرا شمعی نمی افروزد امشب...

مرا از تب؛ نباشد ناله ی درد...

نترسم از لب خشک و رخ زرد...

از آن نالم که "تب" در روز دیدار...

مرا زان ماه مهر افزا جدا کرد...

ور امشب می رسیدی بر سر من...

وگر می آرمیدی در بر من...

بجای دوزخ هجران و حسرت...

بهشتی می دمید از بستر من...

یکی از بهترین شعرهای تاریخ ادبیات... از رعدی آذرخشی...

اوج حس جدایی از معشوق در این شعر نهفته است

و صدای بنان هم که...